Voetballen met kleinzoons

In één week tijd kreeg Willy Mekking de uitslag van twee onderzoeken. De longarts liet weten dat hij lijdt aan de longfibrosevorm IPF. De cardioloog vertelde dat hij een lekkende hartklep heeft. “Dan ziet je leven er ineens compleet anders uit.” Een paar jaar eerder werkte hij nog gezond en wel in de grafische sector en had hij als hobby het vissen op forel.

Enige tijd voor de onderzoeken begon hij te hoesten, maar omdat hij rookte, werd niet direct gedacht aan een longziekte. “Hoesten hoorde erbij”, dacht Willy. Tot hij naast het hoesten hoge koorts kreeg en in het weekend bij de huisartsenpost terechtkwam.

Na dat weekeinde bracht de huisarts Willy op de hoogte van de uitslag van de huisartsenpost. Er waren afwijkingen op de longen gezien. Hij kon maar beter een afspraak maken met de longarts. De longarts verwees hem uiteindelijk naar het expertisecentrum St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein. Daar werd door de betrokken longarts, naast IPF, ook nog de lekkende hartklep vastgesteld. De arts stuurde Willy door naar de cardioloog.

De enige optie voor Willy om te overleven was een longtransplantatie, maar die was niet mogelijk door de lekkende hartklep. Zijn vrouw Silvia was vreselijk bang dat ze Willy zou verliezen, dat ze alleen zou achterblijven. Een angstwekkend vooruitzicht.

Willy slikt nu de fibroseremmer Ofev© (Nintedanib) en werd inmiddels geopereerd aan zijn hartklep. Gelukkig wees een screening uit dat hij in aanmerking komt voor donorlongen. Dat was voor Silvia een lichtpunt. Ze zouden misschien toch samen kunnen blijven. Maar er was nog wel een bijkomstig probleem. Hij was veel te zwaar, het gevolg van een goed leven. Inmiddels is hij afgevallen en staat hij sinds mei 2019 op de wachtlijst.

Het wachten op donorlongen brengt veel onzekerheid mee. Toch blijven Willy en Silvia genieten van het leven, ondanks het aangrijpende afwachten of er geschikte longen voor Willy komen. Zo zijn ze vanaf het voorjaar te vinden in hun caravan. Ze hebben veel steun van hun twee dochters en van nieuwe vrienden op de camping. Met eerdere vrienden hebben ze minder contact, waarschijnlijk omdat ze niet met zijn ziekte kunnen omgaan. Helaas verslechtert Willy’s gezondheid. Hij heeft steeds meer zuurstof nodig om op adem te blijven.

Het is wachten op geschikte donorlongen, maar ze blijven hoopvol. Ze geven de moed niet op. Willy is van mening dat je bij slecht nieuws niet meteen moet opgeven. Dat wil hij ook aan anderen meegeven. Silvia en hij dachten eerst dat hij niet in aanmerking zou komen voor een longtransplantatie, maar kregen uiteindelijk toch een kans. Dat bracht enige rust in de situatie. “Hoop heb je nodig, hoop doet leven,” zoals Willy dat zegt. En er nu maar op vertrouwen dat de donorlongen er snel komen. De wens van Willy is dat hij ooit weer kan voetballen met zijn kleinzoons. Een wens om naar toe te leven.

April 2020

-
Anderhalf jaar hoesten
Jets vader deed niets dan hoesten.
-
Contact met lotgenoten
We ontmoeten elkaar bij iemand thuis.
-
In conditie blijven is belangrijk
In plaats van uitgeblust je dagen door te brengen.