Haastige spoed

Ik doe boodschappen. Met mijn elektrisch ondersteunde fiets en grote zijtassen lukt dat (nog) prima. De volgende stap is hoe de boodschappen boven te krijgen. Ik woon in een appartement met een lift. Dus niet zo moeilijk. Maar de tassen zijn zwaar: de pakken karnemelk en yoghurt wegen door. Ik word kortademiger en al hijgend steek ik de sleutel in het slot van de voordeur. Dan hoor ik de telefoon gaan. En wat doe ik? Ik ren (zover dat nog mogelijk is) naar de telefoon, want stel je voor dat ik niet weet wie er gebeld heeft! Hijgend als een karrenpaard neem ik de telefoon op en kan nauwelijks een gesprek voeren.

Stom, stom, stom. Want de rest van de dag voel ik nog de gevolgen van mijn snelle actie.