Emoties

Van mensen die oververmoeid zijn is bekend dat ze steeds emotioneler gaan reageren. Denk aan soldaten op een lange missie. Ook hebben we allemaal weleens op TV een sporter boos, geïrriteerd of huilend zien reageren als hij gelijk na een topprestatie geïnterviewd werd. Hij heeft geestelijk en lichamelijk het maximale van zichzelf gevraagd. Na de finish wordt het gebrek aan zuurstof bestreden met hijgen en de mentale concentratie wordt los gelaten dus komen emoties vrij.

 

Nooit gedacht dat ik door mijn slechte longen heel vaak zo zou reageren, bijvoorbeeld: na een wandeling op het strand loop ik met beleid het duin weer op. Boven aangekomen ben ik toch totaal buiten adem en de emoties gieren door mijn keel. Ik kan wel janken! Oh waarom toch? Terwijl mijn vriendinnen vrolijk pratend verder lopen weet ik met moeite mijn tranen te bedwingen. Tien minuten later is alles weer normaal en verheug ik mij op een welverdiende lunch.

 

Of deze: na het passen van kleding ga ik gelijk door van de paskamer naar de kassa. Natuurlijk ben ik weer buiten adem. Opeens irriteert de ongeïnteresseerde winkeljuf me mateloos en dat laat ik flink blijken. Niet gezellig en achteraf bedenk ik dat een beetje humor veel beter werkt. Door ervaring wijs geworden probeer ik tegenwoordig na te veel inspanning niet alleen mijn longen, maar ook mijn hoofd een time-out te geven. En als het een keertje niet lukt, durf ik later sorry te zeggen.